Bezludnej wyspy lista przebojów (1)

Gdzie są przyjaciele moi...

Jedno ocalam, drugie unicestwiam.

Papież nie przestaje zadziwiać. Przywraca Kościołowi rozwiedzionych i homoseksualistów, ma czelność mówić o sakramentach za „co łaska”, nie zaś o taryfach za posługę. A jeśli wierni wezmą sobie do serca słowa papieża? Nie lękajcie się, hierarchowie. Właśnie odwzorowywanie przekonań papieża Franciszka w realnym życiu uczyni z kościoła katolickiego partnera ludzi wierzących i wątpiących dotąd w adekwatność czynów posłańców Boga do nauki i ewangelizacji.

Nie ma się czego lękać pan Terlikowski. Snadź jego wywody i pouczenia kościołowi, tyle co psu na budę się zdają, gdy w bezmyślności swej próbuje stawać ponad papieskie słowa, kiedy poucza i umoralnia, kiedy umniejsza wartość słów Ojca Świętego, zamykając oczy na przewiny i zaniedbania duchowieństwa, jakie w kulturalny sposób Franciszek napiętnuje.

Szkoła Falenicka każe mi się obawiać o przyszłość papieża, który, jakby naprzeciw swoim słusznym latom przepędzonym na tym świecie, ma odwagę mówić, co mu się w Kościele nie podoba.

Szkoła Otwocka z kolei suponuje, że papież Franciszek reprezentuje środowisko hierarchów pragnących rzeczywistych zmian i w związku z tym nie jest w Watykanie sam.

Natomiast Szkoła Terlikowska albo udaje, że nie wie, albo idzie w zaparte, że nic się nie dzieje w „państwie duńskim”, wykazując przy tym ignorancję i strach przed zmianami.

Tej ostatniej, rzecz jasna, podziękuję i wpisuję na listę nadających się do zapomnienia.

Rabini

Bruno Schulz - "Rabini:"

Nie ma tego świata i przywrócenie go do trwałej pamięci będzie jeśli nie hołdem, to przynajmniej miłym obowiązkiem.

Wyjątek z „Ptaków” Bruno Schulza

(…) Ojciec nie wychodził już z domu. Palił w piecach, studiował nigdy niezgłębioną istotę ognia, wyczuwał słony, metaliczny posmak i wędzony zapach zimowych płomieni, chłodną pieszczotę salamander, liżących błyszczącą sadzę w gardzieli komina. Z zamiłowaniem wykonywał w owych dniach wszystkie reparatury w górnych regionach pokoju. O każdej porze dnia można go było widzieć, jak - przykucnięty na szczycie drabiny - majstrował coś przy suficie, przy kamiszach wysokich okien, przy kulach i łańcuchach lamp wiszących. Zwyczajem malarzy posługiwał się drabiną jak ogromnymi szczudłami i czuł się dobrze w tej ptasiej perspektywie, w pobliżu malowanego nieba, arabesek i ptaków sufitu. Od spraw praktycznego życia oddalał się coraz bardziej. Gdy matka, pełna troski i zmartwienia z powodu jego stanu, starała się go wciągnąć w rozmowę o interesach, o płatnościach najbliższego ,,ultimo”, słuchał jej z roztargnieniem, pełen niepokoju, z drgawkami w nieobecnej twarzy. I bywało, że przerywał jej nagle zaklinającym gestem ręki, ażeby pobiec w kąt pokoju, przylgnąć uchem do szpary w podłodze i z podniesionymi palcami wskazującymi obu rąk, wyrażającymi najwyższą ważność badania - nasłuchiwać. Nie rozumieliśmy wówczas jeszcze smutnego tła tych ekstrawagancji, opłakanego kompleksu, który dojrzewał w głębi.(…)”

Rzadko kto tak pisze i właśnie dlatego należy ocalić od zapomnienia ten fragment, ale i całą prozatorską twórczość Schulza.

Rewolucyjny Jezus

Papież Franciszek spotkał się niedawno z jednym z twórców teologii wyzwolenia, 85-letnim księdzem Gustavo Gutierrezem z Peru - poinformował Watykan. [za Onetem]

To kolejny istotny gest Papieża Franciszka, który dostrzega rzeczy i sprawy niezauważalne dotąd przez dostojników watykańskich, bądź też takie, o których mówiło się szeptem.

A oto, co ma do powiedzenia w kwestii rewolucji i Jezusa inny teoretyk teologii wyzwolenia Ernesto Cardenal, nikaraguański poeta i duchowny katolicki:

„Rewolucja jest tym, o czym nauczał Jezus. Są teolodzy, którzy twierdzą, iż Królestwo Boże, o którym mówił, jest bliskie współczesnej idei rewolucji. Rewolucji wywrotowej, która doprowadziła do śmierci Jezusa i niosła za sobą zmiany polityczne i społeczne. Młodzi mówią dziś, że inny świat jest możliwy – i ja też tak sądzę. Podobnie uważał Jezus. Inny świat jest możliwy i konieczny. Inny Kościół też jest możliwy.”

Mój jest ten kawałek podłogi

No właśnie. Ocalam tej mój kawałek podłogi. Zostało niewiele, coraz mniej. Nawet nie wiem, czy warto.